Onze bewoner, Dhr. G., was nogal ongelukkig gevallen in de keuken. Lief bezorgd zat Mw. O, medebewoonster, bij hem in de keuken, waar de verzorgende hem voorzichtig op een stoel had geholpen. Dhr. G. bleef zijn eigen rustige zelf, maar hij had zichtbaar veel pijn en we wachten met spanning op de ambulance die hem naar het ziekenhuis zou brengen. We vreesden allemaal dat zijn heup niet meer helemaal was zoals het moest en hoewel hij het zelf weg wuifde, in de hoop dat het dan niet waar was, waren we er met z'n allen niet gerust op.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek uit de foto's inderdaad dat er een duidelijke scheur in zijn heup zat. Tot grote teleurstelling van Dhr. G., want hij wilde gewoon weer mee naar huis, desnoods stiekem, die heup kwam wel weer goed. Maar hij moest toch echt achterblijven en nadat we hem ervan overtuigd hadden dat hij in goede handen was, verlieten we het ziekenhuis. De dag erop werd Dhr. G. geopereerd en toen we weer een dag later op bezoek kwamen was hij behoorlijk uit zijn doen. Niet gek natuurlijk na wat hij allemaal had meegemaakt. "Er was niet veel veranderd" bromde hij, "ik heb nog steeds pijn." Dat was niet leuk uiteraard, maar hij was over meer dingen niet te spreken. "Ik wil weer naar kamer 9" zei hij, daar was het allemaal veel beter. "O", zei ik, "ben je verhuisd in het ziekenhuis, waarom dan?" Daar kon hij ook geen antwoord op geven, maar duidelijk was wel dat hij het in die andere kamer beter had. Ik haastte me naar de verpleegkundige om te vragen of Dhr. G. asjeblieft weer terug naar kamer 9 mocht. De verpleegkundige keek me niet begrijpend aan. Dhr. G. was helemaal niet verhuisd naar een andere kamer. Toen ik terugliep naar zijn kamer ging er opeens een lichtje branden. Kamer 9 is zijn kamer in ons verzorgingshuis! Dat is thuis! Hij hoopte dat ik hem weer mee naar huis zou nemen....Gelukkig kwam dat moment een week later alsnog. We hebben nog nooit iemand met een grotere grijns gezien dan Dhr. G. Zo intens gelukkig dat hij weer naar kamer 9 mocht! Thuis...!
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen bleek uit de foto's inderdaad dat er een duidelijke scheur in zijn heup zat. Tot grote teleurstelling van Dhr. G., want hij wilde gewoon weer mee naar huis, desnoods stiekem, die heup kwam wel weer goed. Maar hij moest toch echt achterblijven en nadat we hem ervan overtuigd hadden dat hij in goede handen was, verlieten we het ziekenhuis. De dag erop werd Dhr. G. geopereerd en toen we weer een dag later op bezoek kwamen was hij behoorlijk uit zijn doen. Niet gek natuurlijk na wat hij allemaal had meegemaakt. "Er was niet veel veranderd" bromde hij, "ik heb nog steeds pijn." Dat was niet leuk uiteraard, maar hij was over meer dingen niet te spreken. "Ik wil weer naar kamer 9" zei hij, daar was het allemaal veel beter. "O", zei ik, "ben je verhuisd in het ziekenhuis, waarom dan?" Daar kon hij ook geen antwoord op geven, maar duidelijk was wel dat hij het in die andere kamer beter had. Ik haastte me naar de verpleegkundige om te vragen of Dhr. G. asjeblieft weer terug naar kamer 9 mocht. De verpleegkundige keek me niet begrijpend aan. Dhr. G. was helemaal niet verhuisd naar een andere kamer. Toen ik terugliep naar zijn kamer ging er opeens een lichtje branden. Kamer 9 is zijn kamer in ons verzorgingshuis! Dat is thuis! Hij hoopte dat ik hem weer mee naar huis zou nemen....Gelukkig kwam dat moment een week later alsnog. We hebben nog nooit iemand met een grotere grijns gezien dan Dhr. G. Zo intens gelukkig dat hij weer naar kamer 9 mocht! Thuis...!
Reacties
Een reactie posten